Jedna z pierwszych kobiet – psychiatrów w polskiej medycynie. Osoba mądra, energiczna, a zarazem pełna wrażliwości i empatii. Odważna, doświadczona utratą ukochanych członków rodziny w czasie wojny. Oddana swoim pacjentom, pracy naukowej i rzeszom studentów. Nic dziwnego, że to właśnie ją Antoni Kępiński uznawał za kontynuatora swojej pracy.